Zakażenie wścieklizną

Pierwszą myślą, która nasuwa się podczas spotkania z nieznanym zwierzęciem jest obawa przed zakażeniem wścieklizną. Słusznie, ponieważ jest to śmiertelnie groźna choroba wirusowa, do której dojść może nie tylko podczas ugryzienia, ale również przez kontakt z zakażoną śliną.

Set of virus seamless generated textures

Nosicielami wirusa wścieklizny są najczęściej dzikie zwierzęta: lisy, nietoperze, konie, bydło pogryzione przez zakażone lisy, gryzonie, ale również psy i koty. O ile właściciele psów mają obowiązek szczepić zwierzęta przeciwko tj chorobie, to w przypadku kotów zabiegi takie są jedynie zalecane. Niestety koty są też bardziej wrażliwe na zachorowanie i często przebywają na dworze bez opieki. Wścieklizna występuje niemalże na całym świecie, wyjątek stanowią Oceania, Skandynawia, Antarktyka i Japonia. Największy problem wirus stanowi w krajach tropikalnych, gdzie głównym źródłem zarażenia są chore psy.

Wściekliznę wywołuje wirus z rodziny Rhabdoviridae rodzaju Lyssavirus. Jest to choroba układu nerwowego, która powoduje jego zapalenie. Namnaża się w mięśniach w okolicy rany w wyniku której doszło do zakażenia. Wnika do wypustek nerwowych, a następnie dostaje się do rdzenia kręgowego i mózgu.

Przebieg

Okres od wniknięcia wirusa do pojawienia się pierwszych objawów może wynosić od 7 dni do 1 roku. Pierwsze objawy ogólne to mrowienie, pieczenie i zaburzenia czucia w miejscu ugryzienia lub kontaktu ze śliną zakażonego zwierzęcia. Towarzyszy temu gorączka, potliwość, uczucie przemęczenia. Potem pojawiają się stany pobudzenia lub porażenia, pojawiają się mimowolne, bolesne kurcze mięśni, wodowstręt (ból na widok lub dźwięk kapiącej wody), światłowstręt, ślinotok, problemy z oddychaniem i drgawki. Po tygodniu występowania objawów następuje śmierć.

W przypadku ugryzienia…

W momencie podejrzanego kontaktu ze zwierzęciem należy niezwłocznie odkazić miejsce potencjalnego zakażenia i udać się do lekarza, żeby mógł od razu wprowadzić odpowiednie działanie. Jeśli zwierzę ma właściciela powinniśmy zarządzać aktualnego świadectwa szczepienia przeciwko wściekliźnie. Jeśli takiego nie posiada, ryzyko zakażenia musi ocenić lekarz weterynarii. Jeśli zwierze było dzikie, powinniśmy powiadomić o zajściu Sanepid i służby leśne. Nawet przy choćby najmniejszym podejrzeniu o zakażeniu, lekarz zleca nam podanie szczepionki przeciwko wściekliźnie.

Co zrobić, aby zminimalizować ryzyko?

Przede wszystkim, należy unikać jakichkolwiek kontaktów z obcymi zwierzętami, które nie wykazują naturalnego lęku przed człowiekiem. Nie powinniśmy dotykać psów, czy kotów napotkanych w parku bez właściciela, ponieważ nawet jeśli nie wykazują jeszcze objawów choroby, to mogą już na tym etapie zarażać dalej. Pamiętajmy też o regularnych szczepieniach naszych zwierząt (w tym również kotów), a każdy niepojący objaw konsultować z lekarzem weterynarii.

Reklamy
Zakażenie wścieklizną

2 uwagi do wpisu “Zakażenie wścieklizną

  1. Niestety, większość przypadków zarażenia kończy się zgonem. Istnieje szansa wyleczenia, jeśli zainterweniuje się odpowiednio wcześnie. Niestety czas ten jest bardzo krótki, dlatego jedynym skutecznym lekarstwem jest ostrożność i zapobieganie. Pozdrawiam, Anna.

    Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s